نخستین فضیلت اخلاقی در پژوهش که باید مد نظر گرفته شود انگیزه ونیت الهی است

نظام های اموزشی بر اساس میزان پژوهش گری که به جامعه ی علمی وبشری

تقدیم می کنند مورد ارزیابی وسنجش قرار می گیرد .

کم رونقی پژوهش درهر رشته ای مواجه با کم رونقی ان رشته می شود پژوهش و

تحقیق اگردر مسیر توسعه ی معنویت و رشد اخلاقی نباشد

نه تنها درخدمت ابادانی دین ودنیای بشریت نیست که عاملی برای تخریب ادمیان نیز خواهد شد

از بیانات :
{اقای احمد حسین شریفی}

مصالحه ومسالمت درهنگام بد رفتاری دیگران با شخص کاری پسندیده است

اما تساهل درامور مربوط به دین وحدود الهی کاری ناپسند است .

قیام امام حسین ع ونپذیرفتن مصالحه در امر دین انجام فریضه ی امر به معروف ذونهی از منکر

شامل همین بیان است اما بیشتر مردم هنگام تعرض دیگران به حقوق

خودشان مصالحه نمی کنند ولی در امور دین اهل تساهل هستند

{نهج ال بلاغه حکمت پنجم }

انسان با رعایت منظم مرتب اداب بندگی وبا انجام دادن اعمال واجب

ومستحب وترک محرمات ومکروحات حسن معاشرت

با مردم خود را با صفات عالی زینت می بخشد و هر لحظه در وجود خود

طراوت وتازگی راتجدید میکند

(نهج البلاغه حکمت چهارم)

سینه ی خردمند مخزن راز اوست وگشاده رویی وخوش خویی دام دوستی است وتحمل سختیها

پوشاننده وقبر بدیها وعیوب است (ونیز به همین مضمون در روایات دیگر صلح واشتی

پنهان کردن عیبهاست ).

خردمند رازها در سینه دارد اما نادان هرچه دارد بر زبان می اورد .

البته انچه می گوید مفید نیست چرا که سخنانش از روی جهل ونادانی است نه از علم ودانش

از انجا که صندوق محتوای خود را حفظ میکند سینه ی عاقل نیز این گونه است.

نهج البلاغه:((از سخنان ارزشمند علی (ع))